Chris Oirbons
“Toen de docent me schilderen afraadde ben ik het juist gaan doen”
“Het getatoeëerde handje van mijn dochter Chrisje is de mooiste tattoe.” Chris Oirbons zit in de gezellige keuken waar geleefd en gewerkt wordt. Koffie en sigaretje erbij. De beeldende creativiteit zit in de genen: “Mijn oudoom Sjef Courtens was een regionaal bekende beeldhouwer, onder meer van de brandweermannen met het laken.” Dochter Chrisje van vijf levert ondertussen, met Dadaïstisch tempo, waterverf-schilderijtjes af.
“Ik zit nou een beetje in een grauwe periode”, net als de kunstenaar zelf is de creatieve output van Chris moeilijk te labelen. Haar drang om bezig te zijn is groot. Voor de Ster tekende ze wekenlang Beeldenstorm; illustraties bij een lopend verhaal van Nick Ruts. Met Mia Dirckse, zo kwam ze bij Kunst van het Kijken, runt ze het project “tweede hands, tweede kans”. Ze knapt er meubels op. Ook is ze is een tijd lang in de leer geweest bij tatoeage zetter van Inktspot Alan Jones, getuige haar lichaam als doek. Bij de Academie miste ze het ambachtelijke aspect. Toen een docent haar de richting schilderen afraadde besloot zij juist die kant op te gaan.
“De drive, een gevoel dat je hebt”, vanuit dat organische proces ontstaat haar kunst. Sterk werk met een eigenheid die vaak laag over laag vorm krijgt; “potlood, oliepastel, acryl, oost indische inkt en houtskool gebruik ik vaak doorelkaar”. “Tijdens het proces bouwt het werk zich op, de materiaal keuze is tactiel, gevoelsmatig”. Hoewel ze veel opdrachten heeft is het moeilijk rondkomen van de kunst alleen. Ze krijgt weinig begeleiding bij de zakelijke aspecten van het creatieve proces.
“Als de wind goed staat kun je het carillon van het stadhuis horen.” Ze heeft een bijzondere haat-liefde verhouding met de stad waar ze geboren is. Op zoek naar steeds grotere vrijheid tast ze de grenzen van de stadsgenoten af. Ze is net klaar met een tablet met roemruchte Mestreechse scheldtaol, dat loopt als een trein. Ook maakte ze een parodie op de Mestreechter Ingel voor het Ingelgilde. Het protestlogo, dat de Limburger haalde en veel stof deed opwaaien, verbeeldt een pikant en schaars geklede engel die half aangeschoten over de rode ster bungelt. Chris gaat tegen de stroom in. Schaapjesgedrag en de massahysterie bekijkt ze sceptisch. Net zoals de zegeningen van internet: “er zijn nog nooit zoveel eenzame mensen geweest als nu”. Daarom koestert ze initiatieven als tweede hands tweede kans, waar mensen elkaar onbevangen en offline kunnen treffen.
Chris vastbesloten zich nu te richten op de klussen die ze echt leuk vindt. Geen baantjes meer achter de lopende band of kamermeisje. In september start ze de KunstAcademie in Hasselt om uiteindelijk toch het felbegeerde papiertje te bemachtigen. Ooit heeft ze zelfs een diploma mogen ontwerpen voor de Open Universiteit. “Ik heb zin om weer in het wereldje te komen” Het propedeuse jaar mag ze overslaan. Ze kan er alleen maar rijker vandaan komen.
Fotografie: Mara
Berkhout, www.maraberkhout.tk
Tekst: Jan Smeets, www.smeetstekst.nl
Klik hier om de andere kunstenaarsprofielen
ook te bekijken.
